Author Archive

Vlog: Kies je geluk of gelijk?

Geplaatst door De Andere Kracht: communicatie met jezelf en de buitenwereld op zaterdag 27 mei 2017

Posted in: Blog

Leave a Comment (0) →

Blij zijn met wat je doet. meditatie ingezongen.

Geplaatst door De Andere Kracht: communicatie met jezelf en de buitenwereld op dinsdag 25 april 2017

Posted in: Uncategorized

Leave a Comment (0) →

De kunst van het niets doen.

Geplaatst door De Andere Kracht: communicatie met jezelf en de buitenwereld op zaterdag 22 april 2017

Posted in: Uncategorized

Leave a Comment (0) →

Hoe kwetsbaar durf jij te zijn?

Geplaatst door De Andere Kracht: communicatie met jezelf en de buitenwereld op woensdag 12 april 2017

Posted in: Uncategorized

Leave a Comment (0) →

Neem jij je plek in?

Geplaatst door De Andere Kracht: communicatie met jezelf en de buitenwereld op dinsdag 4 april 2017

Posted in: Uncategorized

Leave a Comment (0) →

Wanneer ga je stoppen met moeten?

 

 

Mijn leven bestaat uit een heleboel leuke dingen. Ik  heb ook best vaak dingen in mijn leven gedaan die ik niet zo leuk vond maar tegenwoordig vind ik bijna alles wat ik doe erg leuk. Het zijn alleen nog al veel dingen. En ze moeten allemaal gebeuren en iedereen moet gezond en gelukkig zijn.

 

Naast de 3 yogalessen die ik geef per week, loop ik elke dag 3 keer een half uur met de hond, ik voer 3 keer per dag onze 4 paarden: sjouwen met hooibalen, uitmesten, borstelen etc. Dit naast het huishouden en dan wil ik ook nog 3 keer in de week sporten om in conditie te blijven. Voor het gemak vergeet ik nu de cliënten in mijn praktijk, 1 keer in de week regisseren, 1 avond in de week zangles geven en nog zo’n 5 dingen….

 

Mijn tikje masochistische karakterstructuur offert zich graag op zodat iedereen op tijd alles heeft wat ie nodig heeft. Daarnaast ben ik genadeloos streng en kritisch naar mezelf. Het kan altijd beter, gezonder, zuiverder en slimmer. Hoewel ik mezelf tegenwoordig mooi en lief vind, blijft die onwrikbare strengheid als een “Harnas van Moeten” om me heen geplakt zitten.

 

Half december was ik op weg naar huis van 2 dagen vervolgopleiding familie opstellingen en ik voelde me heerlijk. Ik zag wel een beetje op tegen het drukke weekend maar ik was de rust zelve. Vlak bij huis stond ik voor het stoplicht, het ging op groen en ik trok op. Met mijn hybride auto trek ik op als een bejaarde. Het zonnetje scheen en ik was bijna thuis.

 

En opeens een enorme KNAL, allebei mijn airbags eruit en ik tol als een dwaas in het rond. Er kwam rook uit de gigantische airbags (nooit geweten dat die zo groot zijn!) dus het enige wat ik dacht was: ”de auto vliegt in brand en daar ga ik”.

Iemand was keihard door rood gereden vanaf links en ik ben in zijn zijkant gereden. Mijn auto total loss  en de vooras van zijn mega Audi gebroken. Erg fijn dat ik tegen zijn auto ben gereden en hij niet 2 seconden later links mijn auto geramd heeft….

 

Ik heb niets. Ja, wat gekneusde ribben en een gekneusd borstbeen van de airbag die mijn leven gered heeft maar verder niets. Nou ja, kon ik meteen dat drukke weekend afzeggen want alles deed zeer en ik kon niet eens mijn neus ophalen zonder van de bank te vallen van de pijn.

 

En dan: De Rust.

 

Ik heb versuft alle slechte kerstfilms op Netflix gekeken omdat het tot me doordrong dat dit een enorme aanwijzing was en dat ik ECHT rustiger aan moet gaan doen.

Van binnen rustiger aan dan. Anders tegen dingen aankijken. Voelen waar ik zin in heb. Niet meer MOETEN. Ik heb altijd gedacht dat er geen ruimte zat in mijn schema. Dat alles in die volgorde allemaal gewoon MOEST.

 

Maar dat is helemaal niet zo en ik snap nu al niet meer hoe ik het ooit volgehouden heb. Ik rust nu na elke activiteit en verspreid de taken. Ik spijbel en geniet ervan. Ik zit opeens zo graag te zitten.

En het mooie is dat ik nu zo veel ideeën en inspiratie heb dat ik oprecht dankbaar ben voor die dreun op mijn hart die me uit mijn harnas van moeten heeft gestoten en die ik kennelijk nodig had. Inspiratie ontstaat in de stilte en de afstemming. Als je altijd van alles moet, stem je je niet af en luister je niet naar je verlangen.

 

Nu luister ik wel.

En het stemt me tot nadenken: Waarom moeten we zoveel van onszelf? Waarom handelen de meeste mensen naar “Ik doe, dus ik besta” in plaats van naar “Ik ben, dus ik besta?”

 

Ik nodig iedereen uit om van 2017 het jaar van ” Luisteren naar wat je werkelijk wilt” te maken.

 

liefs,Martine

Posted in: Blog

Leave a Comment (0) →

Interview Wilde Wijven Magazine

Ik ga voor alles, met heel mijn hart!

img_1243-2

 

Een tijdje geleden had ik een interview met Aca Siwabessy voor het Wilde Wijven Magazine over mijn bedrijf de Andere kracht:
Zangers, actrice, vocalcoach, tekstschrijver, regisseuse, familie opsteller, systemisch coach en Forever Business owner. De lijst met beroepen is minstens zo indrukwekkend als haar verschijning. Martine Grunwald is klein van stuk maar groots in haar ideeën. Haar blauwe ogen schitteren je tegemoet en weerspiegelen het plezier waarmee ze haar verhaal vertelt.
 

“Ik ben begonnen als zangeres en heb van mijn hobby mijn beroep gemaakt. jarenlang stond ik op het podium voor grote en kleine gezelschappen. Ik zong niet alleen maar acteerde ook. later ben ik zanglessen gaan geven, schreef ik teksten en regisseerde musicals. Na een aantal jaren vond ik niet langer de vervulling in mijn als voorheen. Als je iets kan hoeft het niet te betekenen dat je het ook moet doen! Mijn werk werd weer mijn hobby en ik besloot om van mensen helpen mijn beroep te maken.”
“Als familie opsteller help ik anderen om de niet direct zichtbare relaties tussen familieleden en de eventuele knelpunten daar tussen te herkennen en zo mogelijk weg te nemen. Een opstelling kan over allerlei thema’s gaan.”
 

“Het bijzondere aan familie opstellingen is dat we werken met een lichamelijk, energetisch en emotioneel krachtenveld dat we zichtbaar maken met behulp van opgestelde mensen of dingen. Dit krachtenveld is een veld waar de mens al eeuwen gebruik van maakt. Je kan een opstelling vergelijken met oude rituelen die bij oervolkeren terug te vinden zijn. Familie opstellingen helpen om te kunnen voelen en ervaren wat er werkelijk met je aan de hand is. Het is dan ook vooral deze hernieuwde kracht, die veel meer is dan alleen inzicht, die verlichting brengt bij allerlei levensvragen.”
 
 
“Ik woon op een boerderij en heb in de loop der jaren vier paarden om me heen verzameld. Paarden zijn kuddedieren en in een kudde heeft iedereen een eigen plek. De rangorde is helder, zodat ze weten wat ze aan elkaar hebben. Wanneer een paard lager in de rangorde komt te staan, is dit niet erg; hoe lager je rang, hoe meer zorg je ontvangt van de anderen. Wat een verschil met mensen! Wij willen vaak liever op een andere plek in de kudde staan, vaak zo hoog mogelijk in rang. Maar ook wij hebben allemaal een eigen plek in het systeem, die ons precies geeft wat we nodig hebben. Mijn paarden konden het al maar ik wilde het leren begrijpen.”
 
 

“Daarom besloot ik een opleiding tot familie opsteller te volgen. Dat was het begin van een zielsreis die nog steeds gaande is en iedere keer weer nieuwe inzichten oplevert. Nu coach ik ook regelmatig met behulp van mijn paarden. Paarden zijn zuiver in hun communicatie reageren direct op het gedrag dat ze bij een ander zien. Ze houden je een spiegel voor en maken je bewust van je kwaliteiten en valkuilen. Door jezelf helemaal te accepteren zoals je bent, geef je jezelf de ruimte om te worden wie je altijd hebt willen zijn.”
 
 

“De essentie van mijn werk is anderen te leren hoe zij van zichzelf kunnen gaan houden. Want wat kun je neerzetten in de wereld als je niet van jezelf houdt? Voordat ik zelf bij die liefde kwam, moest ik eerst door een hoop oude pijn. Gewapend met plannen en actielijstjes ging ik de uitdagingen op mijn pad te lijf. Ik werkte hard en vond het moeilijk om mezelf rust te gunnen, er is per slot van rekening altijd iets te doen! Ik ontdekte dat ik mezelf graag als een sterk en onafhankelijk persoon profileerde maar dat mijn zachtere vrouwelijke kant daardoor minder sterk ontwikkeld is. Daarnaast ben ik in mijn leven zo druk geweest met geven aan anderen, dat ik vergat te leren ontvangen.”
 
 

“Stapje voor stapje leer ik te ontvangen en krijgt de ander de kans er voor mij te zijn. Ik leer dat ik mijn wijsheid en ervaring op een zachte manier de wereld in kan brengen. Voorheen hielp ik anderen door hen te vertellen wat ze konden doen. Nu til ik hen op, zodat ze zelf kunnen zien wat ze kunnen doen om verandering te brengen in de situatie. Ondanks de dingen die je overkomen, heb je altijd de macht om de creator te zijn van je eigen leven. Mijn werk is zeer uiteenlopend; ik coach met behulp van mijn paarden, organiseer familie en organisatie opstellingen en ben business owner van Forever Living. Vroeger kreeg ik vaak te horen dat ik moest kiezen en mijn energie en tijd moest richten op 1 vak.”

 

“Nu ik heb geleerd om van mezelf te houden en mezelf te accepteren, weet ik dat dat niet de weg is die ik wil bewandelen. Mijn focus ligt op dat wat fijn voelt. Ik mag me fijn voelen, want ik word betaald om mezelf te zijn. Ik kan ontspannen want ik ben goed zoals ik ben, ik weet al wat goed voor mij is en hoef hier alleen maar naar te luisteren.

Leren balanceren is een eindeloos proces. Evenwicht vinden tussen geven en ontvangen, mannelijke daadkracht en vrouwelijke zachtheid. Zolang ik het spanningsveld tussen de twee uitersten accepteer, kan ik mezelf blijven ontwikkelen en ben ik altijd op avontuur.”

 

Martine, een vrouw met vele talenten. Ik ben diep onder de indruk van haar oprechtheid, kwetsbaarheid en kracht. Wat mij betreft staat haar talent om alles te geven om te leven uit liefde met stip op 1.

 

Geïnspireerd?

 Op 7 januari 2017 geeft Martine een groepsworkshop `Liefde voor jezelf, wat houdt je tegen om meer van jezelf te houden?´

check voor meer informatie en inspiratie haar website http://www.deanderekracht.nl/

 

 

 

Posted in: Blog

Leave a Comment (0) →

Momentopname. Dankbaarheid en schuld.

 

 

 

 

Momentopname. Dankbaarheid en schuld.
roze-papegaaienhart
 

Vandaag zat ik achter de computer en dacht ´Waar zal ik over schrijven?´.

Ik heb een enorme lijst met onderwerpen die me aan het hart gaan maar er kwam er niet eentje bovendrijven. Even voelen dus maar…..Hoe voel ik me?
Ik voel een enorme dankbaarheid vandaag. Dat ik met dit grijze weer een dag vrij heb en rustig aan doe. Dat ik laatst voor het eerst wakker werd met het besef dat ik een vrouw ben.

Dat klinkt misschien raar want ik ben al 49 jaar van het vrouwelijk geslacht maar ik voel me altijd een mens.

Ik bekijk anderen ook als mensen en niet perse als mannen en vrouwen. Ik kan, als ik ergens op het toilet ben in de spiegel kijken en denken ´Oh ja, ik ben een vrouw!´ Want doordat ik al de hele dag alleen met mannen ben zit ik in mijn mens zijn.
Ik ben een vrouw.

Daar ben ik dankbaar voor. Dat ik in een soort zachte leegte zit. Waar het warm is. Waarin iets kan ontstaan.

 

Ik ben dankbaar dat ons huis te koop staat. Dat we een nieuw avontuur gaan beginnen en niet weten waar we terecht komen. Dat ik mag dromen over wat de meest ideale plek is voor ons en de dieren.

Een soort voorpret.

´Wat een ellende, vindt je het niet vreselijk al die onzekerheid?’

Nee, misschien heel naïef maar ik vind het niet vreselijk. Omdat ik vertrouwen heb dat het goed komt. Ik vertrouw erop dat het universum het goed met ons voorheeft en dat er een betere plek op ons wacht.

Er zal ongetwijfeld nog wel de nodige stress langskomen maar de bottomline is dat ik vertrouw. Ik ben dankbaar voor mijn vertrouwen en dat ik er nog geen seconde minder om heb geslapen.

 

Ik ben dankbaar dat ik met de liefste man van de wereld ben en dat we steeds meer ons eigen ding kunnen doen en toch steeds meer echt samen zijn. We zijn namelijk allebei nogal van het geven, zorgen en schuldig voelen.

Dat is, op z’n zachtst gezegd, niet zo handig. Ik kan me echt overal schuldig over voelen en me daar dan weer schuldig over voelen.

Want dan geniet ik namelijk niet en dat moet natuurlijk ook.

Schuldgevoel zit in de meeste mensen zo diep geramd dat ze zichzelf er niet los van kunnen zien. Het is met de paplepel ingegoten en jij en je schuldgevoel zijn lekker 1 en gaan gearmd door het leven.

 

Maar waar komt dat schuldgevoel vandaan?
 
Omdat we ons ergens niet goed genoeg hebben gevoeld, ergens iets tekort zijn gekomen, ergens alleen voor hebben gestaan, ergens iets aangedaan zijn, ergens niet gezien zijn en dat hebben opgeslagen als ´Ik ben schuldig´.

Omdat het al zo lang geleden gebeurd is ben je vergeten dat je daar als kind helemaal niets aan kon doen. Dat het helemaal niet jouw schuld was dat de mensen om je heen jou dat niet konden geven of jou dat hebben aangedaan.

Dat jij in onschuld geboren bent en dat je in de kern nog steeds onschuld en liefde bent.

 

Dat vind ik een ontdekking!

Dat die verbinding die er tussen bepaalde gebeurtenissen en gevoelens van schuld bestaat ontkoppelt kan worden en dat je dan daardoor niet steeds weer in de schuld stapt. Als je het maar herkent.

´Het was niet mijn schuld´
Ik ben heel dankbaar voor dat inzicht.

En dus kwam ik op het volgende:

 

Mijn oude huid ligt afgestroopt naast me

alle schuld en boete, beschermend als een schild

Schuld om alles tot je er bij neer valt

Schuld om alles waar je zwaar aan tilt

Wat een wreedheid naar jezelf

Wat een rare hobby om zo door het leven te gaan

en mooie dingen te weerstaan

omdat je jezelf niet zo liefhebt als de ander

geen nee kunt zeggen

en niet vecht voor je recht om gelukkig te zijn.

Maar we groeien slechts door pijn en als

het dragen van de ander ondraaglijk wordt

het stille verzet eindelijk hoorbaar wordt

betreed ik de ruimte in mezelf en ga onder.

Als in de afdaling van een achtbaan raak ik los.

Zie de schuld en zwaai hem uit met iets van spijt

en de vonk die ik nu zie  leidt me naar mijn oude huid

Ik leg hem af en leg me in de stroom

van alle mooie dingen.

Posted in: Blog

Leave a Comment (0) →

Hallo, is daar iemand? over contact.

 

 

 

 

door_knock

 

Het mooie aan werken met paarden is dat ze zo gruwelijk eerlijk en duidelijk zijn. Ze laten je feilloos voelen hoe jij je energie gebruikt en geven dat aan je terug. dat begint al met het eerste contact maken met het paard.

 

Je hebt mensen die doelgericht op het paard van hun keuze afstappen en het paard energiek op zijn of haar neus gaan kloppen, roepen dat het paard heel braaf is en dan vragen wat de volgende opdracht is. Nu moet je weten dat paarden absoluut geen knuffeldieren zijn en dat ze aanraking over het algemeen als een soort belediging ervaren. Zeker als het zonder contact is.

 

En je hebt mensen die op een afstand gaan staan en zeggen: “Hij heeft er zeker geen zin in vandaag. Hij wil niet naar me toe komen….”

 

Allebei vormen van “contact maken”.

Maar wat is contact maken eigenlijk? Is dat doelgericht handelen zonder op de ander te letten of is dat wachten tot de ander het initiatief neemt?

Wat is onze rol in het contact met de buitenwereld? Wat is onze rol in het contact  met onszelf?

Contact maken begint met het je openstellen voor wat er is.

Niet voor wat je WIL dat er is.

Niet voor waar je bang voor bent dat er is.

Maar gewoon voor wat er is. Op dit moment. Ontvangen.

 

En dat is rete eng. Ik ben zelf nogal goed in van het ene uiterste naar het andere uiterste schieten. Van het enorm naar buiten uitzenden van energie heel moe worden en me dan ook weer enorm terugtrekken om op adem te komen. Heel vermoeiend voor mijn naaste omgeving en zo lekker uit contact.

 

Maar hoe stel je je dan open?

 

Door te voelen wat er op dat moment in je lichaam aan de hand is. Op het moment dat je eerlijk voelt dat je boos bent of bang bent zal een paard een zucht van verlichting slaken want paarden voelen alleen maar of de buitenkant en de binnenkant matchen met elkaar.

 

Een paard heeft niets tegen angst zolang je er maar eerlijk over bent. Als je de angst wegstopt krijgt het paard dubbele signalen en ben je dus onbetrouwbaar in zijn of haar ogen. (mensen registreren dit eigenlijk ook wel maar in 90 procent van de gevallen wordt er niet over gepraat.)

 

Dit betekent dus dat je om contact te maken met de buitenwereld, contact moet maken met jezelf.

Dat je op de deur van je lichaam klopt en vraagt: “Hallo, is daar iemand?” En dat je gaat onderzoeken hoe het met je is.

Wat je in je lichaam voelt.

Waar je iets in je lichaam voelt.

Hoe je je echt voelt. Gewoon voelen, gewaar worden. Zonder oordeel.

 

En als ik mezelf dan weer eens te hard overschreeuw omdat ik me niet gezien voel, dan maak ik dus contact met mezelf en met mijn pijn.

Want de bonus is dat als je contact maakt met je pijn je OOK contact maakt met de liefde.

Als je in staat bent allebei de kanten van de medaille te voelen kan je liefde voelen voor het geheel en voor jezelf.

 

Volgens mij is de grootste oorzaak van de enorme polariteit in de wereld dat wij niet goed in staat zijn contact te maken met onze pijn en dus met de liefde.

 

Als we dat namelijk konden zouden we zien dat iedereen op zijn eigen manier op zoek is naar geluk.

Dan zouden we de ander liefdevol kunnen accepteren en respecteren in zijn anders zijn.

 

 

Posted in: Blog

Leave a Comment (0) →
Page 1 of 2 12