Ik ben geen man van twintig.

Op de een of andere manier blijft het voor mij moeilijk om mijn lichamelijke kracht in een goed perspectief te zien. Vanaf het moment dat ik uit mijn ogen kan kijken roep ik al “Zelf doen!”. Hutten bouwen, dwars door de struiken rennen, konijnen vangen in de duinen, alles was en is aantrekkelijk.
Het is een uitdaging een muziekversterker op een standaard te plaatsen, geen onmogelijkheid. Dus dan doen we dat. Als er op de sportschool “hou vol” en “kom op” wordt geroepen is dat altijd aan mij besteed. Graag sjouw ik in het tempo van grote mannen mee als we hooibalen besteld hebben voor de paarden. Het komt niet eens in me op dat ik dat niet kan. Dit moet.
Ja, ik ben daar een hele tijd mee weggekomen de afgelopen jaren maar ik ben inmiddels 49 jaar, ik ben 1.64 lang en ik weeg 53 kilo….Een beetje vreemd om dan te denken dat ik net zo sterk ben als een man van twintig.
En nu waren we dus laatst hooibalen aan het sjouwen en bij pak 2 ga ik door mijn rug. Ik ben inmiddels zo ver dat ik snap dat ik dan METEEN moet stoppen. Ben nog wel de hond gaan uitlaten want dan blijf ik bewegen en voel ik me toch nog nuttig:).

Hoe komt deze vreemde kronkel in mijn hoofd?
Dat heeft met veiligheid te maken. Als je je onveilig voelt ga je je mannelijke, naar buiten gerichte eigenschappen versterken en kom je verre van hulpeloos over.
Dat is goed gelukt, er zal echt nooit iemand tegen mij zeggen: “Hee, zet jij es koffie”. En een deel hiervan is ook echt prettig. Ik kan zelf de wasmachine repareren, ik heb zelf een schrootjeswand gemaakt in een woning (heb daarbij wel de halve eettafel verzaagd maar een kniesoor die daarop let) en ik ben dus wat je noemt onafhankelijk….

Maar toegeven aan het feit dat ik zacht en vrouwelijk ben en bovendien niet meer zo heel jong, dat is nog wel een dingetje.

Me veilig voelen. Gewoon in mezelf. Genieten van het feit dat ik een geweldige man naast me heb die met alle liefde de hooibalen voor me sjouwt.

Het gaat sinds ik door mijn rug ben gegaan beter met mijn vrouwelijkheid. Ik moet wel maar het is ook fijn. Met mijn rug tegen de muur de angel van onveiligheid uit mijn jeugd wederom aangekeken.

En weet je wat het gekke is?

Ik hou het zelf in stand! Ik ben de enige die NU kan besluiten hiermee op te houden en in mijn zachtheid te duiken.

Want het is veilig. Nu is alles veilig.

Ik ben geen man van twintig, ik ben een vrouw van bijna vijftig. Geweldig!

Luisteren naar mijn lichaam en niet aan mijn lichaam vertellen wat het moet doen. Ouder worden is zo gek nog niet:)

Posted in: Blog

Leave a Comment (0) ↓