Momentopname. Dankbaarheid en schuld.

 

 

 

 

Momentopname. Dankbaarheid en schuld.
roze-papegaaienhart
 

Vandaag zat ik achter de computer en dacht ´Waar zal ik over schrijven?´.

Ik heb een enorme lijst met onderwerpen die me aan het hart gaan maar er kwam er niet eentje bovendrijven. Even voelen dus maar…..Hoe voel ik me?
Ik voel een enorme dankbaarheid vandaag. Dat ik met dit grijze weer een dag vrij heb en rustig aan doe. Dat ik laatst voor het eerst wakker werd met het besef dat ik een vrouw ben.

Dat klinkt misschien raar want ik ben al 49 jaar van het vrouwelijk geslacht maar ik voel me altijd een mens.

Ik bekijk anderen ook als mensen en niet perse als mannen en vrouwen. Ik kan, als ik ergens op het toilet ben in de spiegel kijken en denken ´Oh ja, ik ben een vrouw!´ Want doordat ik al de hele dag alleen met mannen ben zit ik in mijn mens zijn.
Ik ben een vrouw.

Daar ben ik dankbaar voor. Dat ik in een soort zachte leegte zit. Waar het warm is. Waarin iets kan ontstaan.

 

Ik ben dankbaar dat ons huis te koop staat. Dat we een nieuw avontuur gaan beginnen en niet weten waar we terecht komen. Dat ik mag dromen over wat de meest ideale plek is voor ons en de dieren.

Een soort voorpret.

´Wat een ellende, vindt je het niet vreselijk al die onzekerheid?’

Nee, misschien heel naïef maar ik vind het niet vreselijk. Omdat ik vertrouwen heb dat het goed komt. Ik vertrouw erop dat het universum het goed met ons voorheeft en dat er een betere plek op ons wacht.

Er zal ongetwijfeld nog wel de nodige stress langskomen maar de bottomline is dat ik vertrouw. Ik ben dankbaar voor mijn vertrouwen en dat ik er nog geen seconde minder om heb geslapen.

 

Ik ben dankbaar dat ik met de liefste man van de wereld ben en dat we steeds meer ons eigen ding kunnen doen en toch steeds meer echt samen zijn. We zijn namelijk allebei nogal van het geven, zorgen en schuldig voelen.

Dat is, op z’n zachtst gezegd, niet zo handig. Ik kan me echt overal schuldig over voelen en me daar dan weer schuldig over voelen.

Want dan geniet ik namelijk niet en dat moet natuurlijk ook.

Schuldgevoel zit in de meeste mensen zo diep geramd dat ze zichzelf er niet los van kunnen zien. Het is met de paplepel ingegoten en jij en je schuldgevoel zijn lekker 1 en gaan gearmd door het leven.

 

Maar waar komt dat schuldgevoel vandaan?
 
Omdat we ons ergens niet goed genoeg hebben gevoeld, ergens iets tekort zijn gekomen, ergens alleen voor hebben gestaan, ergens iets aangedaan zijn, ergens niet gezien zijn en dat hebben opgeslagen als ´Ik ben schuldig´.

Omdat het al zo lang geleden gebeurd is ben je vergeten dat je daar als kind helemaal niets aan kon doen. Dat het helemaal niet jouw schuld was dat de mensen om je heen jou dat niet konden geven of jou dat hebben aangedaan.

Dat jij in onschuld geboren bent en dat je in de kern nog steeds onschuld en liefde bent.

 

Dat vind ik een ontdekking!

Dat die verbinding die er tussen bepaalde gebeurtenissen en gevoelens van schuld bestaat ontkoppelt kan worden en dat je dan daardoor niet steeds weer in de schuld stapt. Als je het maar herkent.

´Het was niet mijn schuld´
Ik ben heel dankbaar voor dat inzicht.

En dus kwam ik op het volgende:

 

Mijn oude huid ligt afgestroopt naast me

alle schuld en boete, beschermend als een schild

Schuld om alles tot je er bij neer valt

Schuld om alles waar je zwaar aan tilt

Wat een wreedheid naar jezelf

Wat een rare hobby om zo door het leven te gaan

en mooie dingen te weerstaan

omdat je jezelf niet zo liefhebt als de ander

geen nee kunt zeggen

en niet vecht voor je recht om gelukkig te zijn.

Maar we groeien slechts door pijn en als

het dragen van de ander ondraaglijk wordt

het stille verzet eindelijk hoorbaar wordt

betreed ik de ruimte in mezelf en ga onder.

Als in de afdaling van een achtbaan raak ik los.

Zie de schuld en zwaai hem uit met iets van spijt

en de vonk die ik nu zie  leidt me naar mijn oude huid

Ik leg hem af en leg me in de stroom

van alle mooie dingen.

Posted in: Blog

Leave a Comment (0) ↓